X
تبلیغات
نماشا
رایتل
دوشنبه 25 آبان‌ماه سال 1388

یکی از سازمانهای وابسته به سازمان ملل متحد که سعی در اجرای سیاستهایی در راستای ایجاد محیطی امن برای بشریت در مقابل سیل عظیم ناهنجاریهای ایجاد شده از سوی برخی از کشورهای در دنیا دارد سازمان خواربار و کشاورزی یا همان fao هست دیروز و امروز کشور ایتالیا شاهد برگزاری اجلاس کشورهای جهان در این رابطه بود و از کشور عزیزمان نیز علاوه بر وزیر حهاد کشاورزی همسر دکتر احمدی نژاد نیز با همراهان حضور داشتند انچه امروز در دنیا بعنوان معضل بسیار مهمی ÷یش روی امنیت جهانی قد علم کرده و وجدانهای بیدار را در ممالک مختلف زیر سوال میبرد فقر و گرسنگی بیش از یک ششم از جمعیت دنیا وکه بالغ بر یک میایارد و بیست میلیون نفر در اقصی نقاط کره خاکی است میباشد و اگر چه کشورهای ÷یشرفته در اکثر مواقع با هیچگونه مشکلی در خصوص این معضل بزرگ اجتماعی روبرو نشده اند لیکن خشکسالیهای اخیر و فقر حاکم بر برخی جوامع از جمله کشورهای جهان شوم و بویژه کشورهای افریقایی دغدغه های بسیار زیادی را در اذهان عمومی بوجود اورده که سرانجام این نوع از مردم در بلوک کمتر توسعه یافته و عقب افتاده به کجا ختم خواهد شد اگرچه ایران از جمله کشورهایی است که با محوری قرار دادن توسعه بخش کشاورزی سعی در رسیدن به خودکفایی در محصولات کشاورزی است و در این خصو ص در بعد از ÷یروزی انقلاب اسلامی موفق شده است میزان تولید در این بخش را از بیست و پنج میلیون تن به بالغ بر یکصد میلیون تن افزایش دهد لیکن رشد فزاینده جمعیت از یکسو و ÷ایین بودن میزان تزریق اعتبار و کاهش میزان بهره وری و عدم ترویج علم و فن اوری و محدویت منابع علی الخصوص منابع ابی در کشور واز همه مهمتر پایین بودن دانش فنی در افزایش راندمان در واحد هکتار و..... 

از جمله عواملی است که در صورت اتمام نفت و گاز بعنوان تنها محل تامین  کننده اعتبارات مورد نیاز کشور ما را با معضل بسیار مهمی در رشد و توسعه کشورمان روبرو خواهد کرد به اعقاد بنده اگر چه در حال حاضر با صدور نفت و گاز از کشور محصولات مورد نیاز برای مصرف خود را از بلوک بیکانه وارد کرده و توجهی را به افزایش سرمایه گذاری در بخش محوری کشاورزی نداشته و با سیاستهای غلط ازاد کردن واردات محصولات کشاورزی عملا تولیدات کشورها ی خارجی را تقویت و باعث تضعیف بنیه تولید کنندگان کشورمان در بخشهای مختلف کشاورزی میشویم لیکن باید این موضوع مهم را متوجه باشیم که قطعا در اینده منابعی بعنوان نفت و گاز نخواهد ماند که ما بتوانیم انها را به سایر ممالک فروخته و از قبل ان محصولات و خوراک مورد نیاز خود را وارد کنیم بنابراین بهتر ان است که از محل فروش نفت و گاز در صدد تقویت زیر ساختهای تولید در بخشهای مختلف از انجمله کشاورزی خود باشیم تا فردا را دیر نشود و ما در برابر بحرانی که اکنون جهان را فرا میگیرد گرفتار نشویم .   

در همین ارتباط توجه شما خوانندگان عزیز را به مطلبی که در یگکی از پایگاههای معروف امده جلب میکنم امید که مورد توجه قرار گیرد: 

نشست عالی امنیت غذایی، که به ابتکار سازمان خواربار و کشاورزی جهانی از شانزدهم تا هجدهم نوامبر در رم برگزار می‌شود، تلاشی است برای مقابله با غول گرسنگی که بیش از یک میلیارد نفر از جمعیت زمین را در چنگال خود دارد.امنیت غذاییدر تعریف مفهوم امنیت غذایی، که در قلب پیکار برای رویارویی با گرسنگی جای دارد، می‌توان بر چهار ملاک عمده تکیه کرد:موجود بودن مواد غذایی (از راه تولید داخلی، توان وارداتی و ظرفیت ذخیره این مواد)؛توان دستیابی مردم به مواد غذایی، به این معنا که از قدرت خرید لازم برخوردار باشند و بتوانند با استفاده از ساختار‌های زیر بنایی، به ویژه راه‌ها و امکانات جابه‌جایی، به این مواد دسترسی داشته باشند؛شرایط سیاسی و نیز طبیعی، برای دستیابی به مواد غذایی فراهم باشد؛مواد غذایی در شرایط مساعد بهداشتی در اختیار نیازمندان قرار گیرد. هدف سازمان خواربار و کشاورزی جهانی از برگزاری نشست عالی رم درباره امنیت غذایی، بسیج افکار عمومی‌ برای مقابله با آفت گرسنگی است که، بر اساس ارزیابی همان نهاد، شمار گرفتاران آن در سال جاری میلادی مرز یک میلیارد نفر را پشت سر می‌گذارد. بیش از سی کشور جهان، در حال حاضر، با بحران غذایی دست به گریبان‌اند.از دیدگاه سازمان خواربار و کشاورزی جهانی، که یکی از مهم ترین نهاد‌های تخصصی ملل متحد به شمار می‌رود، کمبود سرمایه گذاری در عرصه کشاورزی طی بیست سال گذشته عامل عمده نا امنی موجود در عرصه غذایی است. راه حل اصلی، به گفته همان سازمان، بسیج سرمایه‌های دولتی و خصوصی در خدمت پیشبرد تولید کشاورزی، ایجاد زیر بنا‌های کافی در روستا‌ها و بالا بردن قابلیت تولید روستاییان به ویژه در کشور‌های بسیار فقیر جهان است.از سوی دیگر، به گفته سازمان خواربار و کشاورزی جهانی، نظام حکم‌رانی امنیت غذایی در سطوح ملی و بین‌المللی باید از انسجام و کار آمدی بیشتری برخوردار باشد. همچنین قدرت‌های پیشرفته به ویژه آمریکا و اروپا باید از اعطای کمک و یارانه به کشاورزان خود دست بردارند تا کشور‌های در حال توسعه بتوانند در یک بازار جهانی سالم کشاورزی خود را توسعه داده و در شرایطی عادلانه، با کشاورزان مناطق ثروتمند رقابت کنند. دلایلی که سازمان خواربار و کشاورزی جهانی در مورد ابعاد عظیم پدیده گرسنگی بر می‌شمارد، و راه‌حل‌هایی که برای مقابله با این آفت پیشنهاد می‌کند، البته قابل توجه‌اند. با این همه این سازمان، همچون بسیاری دیگر از نهاد‌های بین المللی عضو خانواده ملل متحد، یک سلسله مسایل بنیادی را به دلایل دیپلماتیک به سکوت برگزار می‌کند تا حساسیت شماری از کشور‌ها بر انگیخته نشود.محافظه‌کاریدر واقع سازمان خوار بار و کشاورزی جهانی، به سبک و سیاق نهاد‌های ملل متحد، از خود محافظه کاری نشان می‌دهد و برخی مسایل را «تابو» تلقی می‌کند، از جمله نقش عوامل سیاسی در بقا و توسعه گرسنگی و نیز تاثیر مخرب انفجار جمعیت به ویژه در آفریقا. شماری زیادی از قحطی‌های بزرگ قرن بیستم، که میلیون‌ها قربانی بر جای گذاشتند، از تصمیم گیری‌های سیاسی منشا گرفتند، از قطحی بزرگ اوکراین در سال‌های ۱۹۳۰ میلادی گرفته تا قحطی‌های چین دوران مائوتسه تونگ در سال‌های «جهش بزرگ» و «انقلاب فرهنگی» و قحطی‌های مخوف اتیوپی در دهه‌های پایانی قرن بیستم میلادی. شماری زیادی از قحطی‌های بزرگ قرن بیستم، که میلیون‌ها قربانی بر جای گذاشتند، از تصمیم گیری‌های سیاسی منشا گرفتند، از قطحی بزرگ اوکراین در سال‌های ۱۹۳۰ میلادی گرفته تا قحطی‌های چین دوران مائوتسه تونگ در سال‌های «جهش بزرگ» و «انقلاب فرهنگی» و قحطی‌های مخوف اتیوپی در دهه‌های پایانی قرن بیستم میلادی.امروزه نیز فساد و عدم صلاحیت رهبران در شماری از کشور‌های فقیر جهان و مخالفت آنها با هرگونه اصلاحات عمیق اقتصادی، همراه با کشمکش‌های بومی‌و سیاسی در همان کشور‌ها، یکی از ریشه‌های اصلی گرسنگی در جهان است. زیمبابوه، که زمانی انبار غله آفریقا بود، به دلیل ابتکار‌های مرگبار باند موگابه رئیس جمهوری این کشور به دیار گرسنگان بدل شده است.این گونه مسایل معمولا در بررسی‌ها و نشست‌های سازمان خواربار و کشاورزی جهانی، مطرح نمی‌شوند و یا در طرح آنها نهایت احتیاط به کار برده می‌شود تا دیکتاتور‌های جهان سوم، عاملان اصلی گرسنگی در جهان، رنجیده خاطر نشوند.یکی دیگر از عواملی که از سوی سازمان خواربار و کشاورزی جهانی به اندازه کافی مورد توجه قرار نمی‌گیرد، افزایش عنان گسیخته جمعیت در بعضی از فقیرترین مناطق جهان است که طبعا در دامن زدن به گرسنگی نقش اساسی دارد.البته رشد جمعیت در بسیاری از مناطق جهان کم و بیش مهار شده و این یک پیروزی بزرگ برای جامعه انسانی است. آمریکای لاتین، بخش بزرگی از آسیا و به ویژه چین، و نیز شماری از کشور‌های خاور میانه، قفقاز، آسیای میانه، از لحاظ رشد جمعیت، به تحولی که مناطق پیشرفته جهان در عرصه جمعیتی از سر گذراندند، نزدیک می‌شوند. در عوض شماری از فقیر ترین کشور‌های جهان، به ویژه در آفریقا، همچنان با انفجار جمعیت دست به گریبان‌اند.در آستانه گشایش نشست عالی امنیت غذایی در پایتخت ایتالیا، یک سازمان مستقل مستقر در واشینگتن به نام «دفتر مطالعات مرجع جمعیتی» در گزارشی نوشت که جمعیت قاره آفریقا در سال جاری میلادی مرز یک میلیارد نفر را پشت سر می‌گذارد و با آهنگ کنونی، در سال ۲۰۵۰ میلادی به دو میلیارد نفر خواهد رسید. این خبر در شماره یکشنبه ۱۵ نوامبر با عنوان درشت در صفحه نخست روزنامه فرانسوی «لوموند» انتشار یافت. فساد و عدم صلاحیت رهبران در شماری از کشور‌های فقیر جهان و مخالفت آنها با هرگونه اصلاحات عمیق اقتصادی، همراه با کشمکش‌های بومی‌ و سیاسی در همان کشور‌ها، یکی از ریشه‌های اصلی گرسنگی در جهان است. زیمبابوه، که زمانی انبار غله آفریقا بود، به دلیل ابتکار‌های مرگبار باند موگابه رئیس جمهوری این کشور به دیار گرسنگان بدل شده است.تحول جمعیتی قاره سیاه را، آنگونه که در گزارش سازمان مستقل آمریکایی ارزیابی شده، می‌توان چنین خلاصه کرد: در سال ۱۹۵۰ میلادی، از هر ده نفر جمعیت کره زمین، یک نفر در آفریقا می‌زیست. امروز از از هر شش نفر یک نفر آفریقایی است و در سال ۲۰۵۰ میلادی، که جمعیت آفریقا به دو میلیارد نفر خواهد رسید، از هر پنج نفر یک نفر به قاره سیاه تعلق خواهد داشت.البته بعضی از مناطق قاره آفریقا نیز از کاهش رشد جمعیت در امان نمانده‌اند، به ویژه در شمال آن و یا در کشور‌هایی چون کنیا و سنگال. ولی در مجموع رشد جمعیتی این قاره همچنان سریع است و متوسط زاد و ولد در آن به ۴ و ۶ دهم فرزند برای هر زن می‌رسد، حال آنکه میانگین زاد و ولد برای هر زن در سطح جهانی دو و نیم فرزند است. تنها در کشور آفریقایی نیجریه، شمار زاد و ولد در سال از کل زاد و ولد در بیست و هفت کشور عضو اتحادیه اروپا بیشتر است. سیر کردن این موج عظیم انسانی، حتی با سرمایه‌گذاری بیشتر در بخش کشاورزی، به دشواری امکان پذیر است. ساده اندیشی خواهد بود اگر ابعاد فاجعه آمیز گرسنگی در جهان را تنها به پدیده افزایش جمعیت در جهان نسبت دهیم. اما تاثیر این پدیده را، در کنار عوامل سیاسی، نباید نادیده گرفت.